ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਆਯੋਜਿਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਯਦੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਮ੍ਬੋਜ, ਕੁਰੂ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਆਪਣੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਜ੍ਯ ਸਥਲ ਵੱਲ ਪੈਰ ਪਾਏ। ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਜ੍ਯਕਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦ੍ਵਿਜਨ, ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਪਰੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਰਸਪਰ ਤੇਲ, ਚੰਦਨ, ਹਲਦੀ, ਕੇਸਰ ਆਦਿ ਲਾ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਗਣ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਮਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾਈਆਂ। ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿੱਜੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਢਿਲ੍ਹੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਨਾ ਜਗਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਯਜ੍ਯਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਜਲ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾਈ ਢੋਲ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਢੋਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ। ਉਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਯਜ੍ਯਕਰਤਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕ, ਮਿੱਤਰ, ਰਾਜੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਲੋਕ ਜਵੇਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਜੋੜੀ-ਜੋੜੀ ਕੁੰਡਲ, ਚੂੜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰ-ਕਸ, ਅਤੇ ਖਿੜਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜ੍ਯਕਰਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੰਡਿਤ, ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਹਰੀਦਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਨਾ ਥੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਕ, ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਰੁਕ ਕੇ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਯਦੁ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਆਸਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਜਲਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਵਿਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਤ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਪਤੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਨਿਤੰਬਾਂ, ਕੋਮਲ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਬੈਠੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਵੈਦਿਕ ਗਾਇਕ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਗਹਿਣਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ—ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਸਮਝਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਦੀ ਬੋਹੀ ਫੜ ਲਈ। ਭੀਮ ਨੇ, ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਿਆ; ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਗਜਹਾ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਹਾਏ!’ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹੀ ਕੁਥਿਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛੀ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਸੂਯ ਮਹੋਤਸਵ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਪਚੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਦਮਨ' ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸੁਣੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਕਿਵੇਂ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਦੇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਭ ਦੇ ਨਾਥ ਸ਼ਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਲਵ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਸਮ ਖਾਈ, “ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵੇਖੋ!” ਇਸ ਮੂਰਖਤਾ ਵਾਲੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਇਕ ਮुठੀ ਖਾ ਕੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਦਯਾਲੂ ਉਮਾ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਲਵ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਲਵ ਨੇ ਉਹ ਵਾਹਨ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਭੈੰਕਰ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸਪ, ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋੜ ਨਾ ਸਕਣ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੈਥੋਂ ਹੋਵੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮਾਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਸੌਭ' ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਲਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਂਛਿਤ, ਭੈੰਕਰ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਨਗਰ-ਰੂਪੀ ਵਾਹਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਲਵ, ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਹੇ ਭਾਰਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਉਪਨਗਰਾਂ ਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੀਣਾਰ, ਮਹਿਲ, ਛੱਜੇ, ਵਿਹਾਰ ਸਥਲ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮੰਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਲਵ ਦੇ ਦੁਆਰਕਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।