ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਆਤਿਥਿਆ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯਜਨਾ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਨਾਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨਾਨ-ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾ, ਸ਼ੰਖ, ਪਣਵਾ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਅਣਕਾ ਅਤੇ ਗੋਮੁਖ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਖਾਤ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਂਬੋਜ, ਕੁਰੂ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉੱਚ-ਕੁਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਕੇ ਸਲਾਹੀ ਦਿੱਤੀ। ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰਸਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਤੇਲ, ਘਿਉ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਲਾ ਕੇ, ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਲਿਆ ਅਤੇ ਮਾਣ ਮਾਣਿਆ। ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਮਾਂ-ਪੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਚਿਹਰੇ ਲਾਜ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਅੱਧ-ਉੱਘੜੀਆਂ, ਢੀਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੁੜਕ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਖੇਡ ਨੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਦੋਲਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਮਰਾਟ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ-ਪਤੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲਕੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਢੋਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਲੋਕ ਸਨਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ—ਮੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗ, ਜੈਕਟ, ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ; ਔਰਤਾਂ, ਜੋੜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਗਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉੱਚ-ਚਰੀਤਰ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਚਾਰੋਂ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ-ਆਪਣੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਹਰਿਦਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਥਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਤੀ-ਕਰੀਬੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ, ਸੰਭਾਵ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਅਸੰਖ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਚੂਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇਖੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਜਲਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ, ਵਿਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਵਿਅਵਸਥਿਤ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਕੁਰੁਰਾਜਾ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਮੋਹ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਧੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਨੀਹਾਂ ਤੇ ਨਰਮ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਲਾਲ ਹਾਰਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜੁੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸਮਰਾਟ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸਰਵੋਤਮ ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਭੱਟਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੋੜ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਛੇਤੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਲਾਜ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਗਜਾਹਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਾ ਚਿੱਤ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਕੁੱਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਕੁਰਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਪਚੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ' ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਹੋਰ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਤੂਤ ਸੁਣੋ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਲੀਲਾ-ਵਿਗ੍ਰਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ਾਲ੍ਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦਾ ਮਿਤਰ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਉਸਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅੱਗੇ ਕਸਮ ਖਾਈ: 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਕ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਠੱਪੀ ਨਿਗਲ ਕੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਰੁਣਾ-ਮਈ ਉਮਾ-ਪਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਸੌਖੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਾਹਨ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਭੈੜਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋੜ ਨਾ ਸਕਣ।