ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਣ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ—all ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯਜ్ఞ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਕੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਿੱਠ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਯਜ्ञ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪਧਾਰੇ, ਤਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਆਖਰੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਅਨਕ ਅਤੇ ਗੋਮੁਖ—ਇਹ ਸਭ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੰਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਯਜ्ञ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਤੇਲ, ਘੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਲਾ ਕੇ, ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ-ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ। ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਮੇ ਅਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨੇ ਕੁਝ ਲੁਭਾਊ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸਮਰਾਟ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯਜ્ઞ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦਿਵਿਆ ਢੋਲਕੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਇਕੱਠੀ ਗੂੰਜੀ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਉਸ ਥਾਂ, ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਭ ਲੋਕ, ਕੀਮਤੀ ਕੰਡਲੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਦਾਰ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਔਰਤਾਂ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਡਲੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਖਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ-ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਹਰੀਦਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਜਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਹਿਚਕ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ—ਸਾਂਬ ਆਦਿ—ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਅਤਿਅਧਿਕ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਤੇ ਅਚੂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜਲਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ (ਦੁਯੋਧਨ) ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਪਤੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਹਾਰਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵਗਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗੇ ਰਾਜਸੰਪੰਨ, ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਦੁਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੋਰਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਕਦਮ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭੁਲ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਗਜਾਹਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਚੁਪ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਦਿਖਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਦੀ ਪਚੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਦੁਯੋਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਦਮਨ", ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣ—ਕਿਵੇਂ ਚੰਚਲ ਅਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਸਾ ਮੂਰਖ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਮਿੱਟੀ ਨਿਗਲ ਕੇ ਉਹ ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।