ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ, ਤੇ ਕਰਣ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਾਨ ਵੰਡੇ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕ੍ਯ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰ, ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ—all ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜੋ ਮਰਯਾਦਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪਤੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਖਰੀ ਸਨਾਨ ਦੇ ਲਈ ਦਿਵਿ-ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਜਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵਾ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਅਨਕ ਤੇ ਗੋਮੁਖ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ ਇਸ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗਲੂਆਂ ਤੋਂ ਰਾਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰਿੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੁਰੂ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਕੋਸਲ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਕੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿੱਤਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ, ਤੇਲ, ਘੀ, ਚੰਦਨ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਰਸ ਭੋਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥਾਂ 'ਚ। ਮਾਮਿਆਂ ਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲਾਜ ਭਰੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ, ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸਮਰਾਟ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਯਜਮਾਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯਜਨ-ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹੁਆਇਆ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਗੂੰਜੀ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਉੱਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉੱਤਮ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੇ ਕੰਨਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਔਰਤਾਂ, ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ, ਚੂੜਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟਿਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰ-ਪਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਖਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਰਾਜੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿੱਤਰ, ਭੂਤ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਹਰਿਦਾਸਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥਕਦਾ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਹਿਚਕ ਨਾਲ, ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਪਰਮ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ—ਸਾਂਬ ਆਦਿਕ—ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ—ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖੀ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਅਚੂਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਦਾ ਮਨ ਝਲਸ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਿਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਧਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਧੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਨਿਤੰਬਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਕੰਨਿਆਂ ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ, ਸਰਬਸੰਪੰਨ, ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਾਣ ਨਾਲ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੋਰ ਮুকਟ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਕਦਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹਨੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਹਾਸਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲੱਜਤ ਨਾਲ, ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਜਾਹਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰਮ ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਨੈਤਰ ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੁਮਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਬੁਰਾਈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਨਿਵਰਤਾ' ਨਾਮਕ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਅਰਧ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਚੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਬਾਰੇ ਸੁਣ: ਕਿਵੇਂ ਚੰਚਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਉਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ ਨੂੰ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਸਮ ਖਾਈ: "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਮੇਰਾ ਬਲ ਦੇਖੋ!