ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ। ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੈਰ ਧੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਭੋਜਨ ਪਰੋਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਰਣ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਾਨ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੇ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ—all ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਜਸੂਯ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ, ਰਿਤਵਿਕ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਉਪਲਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ ਕਰਕੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਮਾਪਨ-ਸਨਾਨ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੇਵ-ਨਦੀ ਵਿਚ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਅਣਕ ਤੇ ਗੋਮੁਖ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ ਉਤਸ਼ਵ ਵਿਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਵਿਖਾਤ ਹੋਏ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰਿਞ੍ਜਯ, ਕਾਂਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵੇਦ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਇਸਤਰੀਆਂ, ਤੇਲ, ਘੀ, ਚੰਦਨ, ਹਲਦੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈਆਂ, ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ-ਮਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ-ਇਸਤਰੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਿਆਂ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਦੀਆਂ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕਦੀਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਭਿੱਜੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਖੁੱਲੇ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਸਤ ਮਸਤ ਅਦਾ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸਮਰਾਟ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਯਜਮਾਨ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਢੋਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕ, ਸਨਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਗੜੀਆਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੂੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧੀ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੰਡਿਤ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਹਰੀਦਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਸਬੰਧੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਹਿਚਕ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ—ਸਾਂਬ ਆਦਿਕ—ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਜਲਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਵਿਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਪਤੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਨਿਤੰਬਾਂ, ਮੋਹਕ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖਲੋਤੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਹੇਠ, ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਐਸ਼ਵਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭੱਟਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੋਰ ਮੁਕਟ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹ-ਝਾਂਸ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਾਇਆ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜਾ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਲੱਜਤ ਨਾਲ, ਨਜ਼ਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਜਾਹਾ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਰਾਜਸੂਯ ਮਹੋਤਸਵ ਵਿਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੰਦਾ ਮੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਦਾ ਦਮਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ, 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ' ਨਾਮਕ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।