ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ—ਦੁਰਯੋਧਨ—ਜੋ ਪਾਪੀ ਕਲੀਯੁਗ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਨੱਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਹੀ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿ਷ਣੂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤਬਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯਗ—ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਚੌਹਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?" ਤਦ ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਾਡੇ ਵੱਡੇ ਪੁਰਖਾ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀ ਪਿਆਰ ਚ ਨਿਭੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਸਨ, ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੈਰ ਧੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਭੋਜਨ ਵੰਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਰਣ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਾਨ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਤੇ ਸੰਤਰਦਨ—all ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ, ਰਿਤਵਿਜ, ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾਯੋਗ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ ਕਰਕੇ ਯਗਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਨਾਨ ਦੇਵ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਅਨਕ ਅਤੇ ਗੋਮੁਖ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਉਤਸਵ ਦੀ ਰਸਮ ਦੌਰਾਨ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" "ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਂਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਯਗ ਵੱਲ ਪੈਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।" "ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੋਜਾਤੀ, ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਤੇ ਤੇਲ, ਘਿਉ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੀਆਂ। ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਿਆਂ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛਿੜਕੇ ਜਾਂਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਲਾਜ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" "ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੀਨੇ ਕਪੜੇ, ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਢਿਲੇ ਹੋਏ ਗਜਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਖੇਡ ਨੇ ਕੁਝ ਪਾਪੀ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ।" "ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਾਈ ਢੋਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਢੋਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਉਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਸਭ ਲੋਕ, ਕੀਮਤੀ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾਈ ਚਮਕ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਨਬਾਲੀਆਂ, ਚੂੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੰਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" "ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸਭ—ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।" "ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਤੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਹਰਿਦਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਰਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ।" "ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਸਬੰਧੀਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿਛੋੜਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ।" "ਮੁਬਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ—ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰਾਂ—ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾਸਥਲੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਅਚੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।" "ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਵਿਧਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਦਾ ਮਨ ਫਸ ਕੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਥੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਨਿਤੰਬਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਝੰਕਾਰਦੇ ਪਾਜੇ ਪਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਹਾਰਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਨਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।" "ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਸਬੰਧੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।" "ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਉੱਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗਾ, ਉੱਚੀ ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਭਟਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।" "ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਾਣ ਨਾਲ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੋਰ ਮੁਕਟ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।" "ਜਦ ਉਹ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਅਸੰਤੋਖ ਹੀ ਵਧਦੇ ਗਏ।