ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ’ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਆਪ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਪਰ ਇਕ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸੀ—ਕਲਿ ਯੁਗ ਦਾ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ, ਜੋ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤਬਾਂ—ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ—ਦੀ ਕਥਾ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ' ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਚੌਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਕ-ਇਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?" ਤਦ ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੀ ਵੇਖ-ਰੇਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਕੁਲ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੈਰ ਧੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਰਣ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਾਨ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ—ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਤਵਤ ਵੰਸ਼ੀਸ਼ਵਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਰੀ ਸਨਾਨ ਦੇਵ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।" "ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵਾ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਅਨਕ ਤੇ ਗੋਮੁਖ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ ਆਖਰੀ ਸਨਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾਇਕ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ; ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰ ਪਏ। ਯਾਦਵ, ਸਰੰਜਯ, ਕੰਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।" "ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ, ਘੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਮਸਤੀ ਕਰਦੀਆਂ। ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮੈਕੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ-ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦੇ, ਨਿਕਲੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।" "ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਲ੍ਹੇ ਖੁਲ ਗਏ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੁਜ਼ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਚਾਲਾਂ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" "ਇਸ ਸਮੇਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ।" "ਯਜਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਉੱਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਸਭ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਡਰੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਜੋੜੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਡਰੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਕਈ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਘਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੂਬਸੂਰਤ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।" "ਫਿਰ ਉੱਚ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ।" "ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਹਰਿਦਾਸ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ।" "ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਝਿਜਕ ਨਾਲ, ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਸੰਬ ਆਦਿ ਸਮੇਤ, ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਲਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।" "ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਦਾ ਮਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਫਸ ਗਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਪਤੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਨਿਤੰਭਾਂ ਤੇ ਹੌਲੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਮੁੰਡਰੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।" "ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਸਭਾ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਅਪਨੇ ਸੱਜਣਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।" "ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਰਗ, ਸਰਵੋਚ ਵੈਭਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜਾ ਭੱਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।