ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਹੈਰਾਨ ਖੜੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਵੈਮ ਉਠੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ, ਚੇਦੀ ਨਰੇਸ਼ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਮਾਰੇਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਂ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚੇਦੀ ਨਰੇਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਗਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਿੱਘਲਦਾ ਤਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਖ਼ਰ, ਜਿਸਦੀ ਜਿਹੀ ਮਨੋਵਸਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਦੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਸਭ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਉੱਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਯਗ੍ਯ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਜਾਂਣ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਕੇਵਲ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਸੰਪੱਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ 'ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ' ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਚੌਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ—ਇਹ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ?" ਸ੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਦੇਖ-ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਨਕੁਲ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੈਰ ਧੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਰਣ ਦਾਨ-ਦਾਤਾ ਬਣ ਕੇ ਦਾਨ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ, ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ, ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਪੁਜਾਰੀ, ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਸਮਰਥ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਗ੍ਯ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਤਬ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵਾ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਅਨਕ ਤੇ ਗੋਮੁਖ ਆਦਿ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਉੱਚੀ ਉਠੀ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੀਨਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰਿੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਲਸ਼ਕਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਕੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਤੇਲ, ਘੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਰਾਣੀਆਂ ਅਣਜਾਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਗਣ ਆਕਾਸ਼ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਹਰ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ। ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੀਜੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਰਧ-ਨਗਨਤਾ ਨੇ ਕੁ-ਚੇਤਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਉਤੇ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਿਆ। ਸਮਰਾਟ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਦਾ ਨਾਥ ਹੋਵੇ। ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਮਗਰੋਂ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਇਕੱਠੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਹੜੇ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਮਹਾਪਾਪੀ ਸਨ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੁਜਾਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਕੀਮਤੀ ਕੰਨ ਦੇ ਬਾਲੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਉੱਤਮ ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਜੋੜੀ ਵਾਲੇ ਕੰਨ-ਬਾਲਿਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰ-ਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਪੁਜਾਰੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ-ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ।