ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਿਆ, ਕੇਕਯਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਿਸੁਪਾਲ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਪਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਸਨ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਖੁਦ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਿਸੁਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਤੰਗਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਸਿਸੁਪਾਲ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਹਾਇਕਾਂ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਆਧੀਪਤੀ ਹਨ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਰੁਕੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰਹੇ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੋ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਰਫ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿ ਦਾ ਪਾਵਾਂ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤਬ, ਸਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰਨ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ 'ਸਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰਨ' ਵਾਲਾ ਚੌਹਤਰਾਂ ਚੈਪਟਰ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਦੂਜੀ ਅਰਧੀ ਵਿਚ, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਉਹਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਖਜਾਨਾ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਰ ਧੋਂਦੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੀ, ਤੇ ਕਰਣ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਣ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਹੋਰ, ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ—all ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ 'ਤੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ, ਮਹਾਂ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਪੁਜਾਰੀ, ਸਹਾਇਕ, ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਆਧੀਪਤੀ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਸਮਾਪਤੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵਾ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਅਨਕ, ਤੇ ਗੋਮੁਖ—ਅਨੇਕ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਇਸ ਸਨਾਨ-ਉਤਸਵ ਵਿਚ ਗੂੰਜੀ। ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਨੱਚੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਗਾਇਕੀ ਕੀਤੀ; ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਲੀ, ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਵਧ ਗਈ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਫਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੰਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਕੋਸਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਯਜਨ ਵੱਲ ਆਏ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਜਾਰੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ। ਔਰਤਾਂ, ਤੇਲ, ਘੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ, ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਰਾਣੀਆਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਗਈਆਂ; ਮਾਂ-ਮਾਮੇ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਖੁਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਨੰਗੀ ਕਲਾਈਆਂ, ਮਲਿਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁੰਭਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸਮਰਾਟ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਦੇ ਆਧੀਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਯਜਨ-ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਜਾਰੀ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੁਧੀ-ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਮਿਲੀ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ। ਇੱਥੇ, ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੁਜਾਰੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ, ਗਹਣੇ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ, ਰਾਜੇ, ਮਿਤਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਲੋਕ, ਕੀਮਤੀ ਕੁੰਦਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗ, ਜੈਕੇਟ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਚਮਕ ਰਹੇ; ਔਰਤਾਂ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਦਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਭ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਉਤਸਵ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਹੋ ਗਿਆ।