ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਿਆ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਪਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਹੜ੍ਹਕੰਲਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ—ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ—ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਦਾ ਤਾਰਾ। ਇਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਆਖਰ ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਤ-ਅਵਸਥਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਚਿੱਤ-ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਮਾਪਤੀ-ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਰੋਧ 'ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੋ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਵਜੋਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਅਸੁਰ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ—ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੱਬਾਂ—ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ—ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਹਤਰਾਂ ਚੈਪਟਰ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਸਬੰਧੀ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਖਜਾਨੇ ਦਾ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਭੋਜਨ ਪਕਾ ਕੇ ਪਰੋਸਦੀ, ਤੇ ਕਰਣ, ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ—ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਜੋ-ਜੋ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਹਾਇਕ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ ਕਰਕੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਸਮਾਪਤੀ-ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵਾ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਅਨਕ ਅਤੇ ਗੋਮੁਖ—ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ—ਸਨਾਨ-ਉਤਸਵ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗਾ ਰਹੇ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰਵਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਮਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ—ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵੇਦ-ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸ-ਭੋਗ ਕਰਦੇ। ਔਰਤਾਂ ਤੇਲ, ਘੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਸ-ਭਰੀ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਰਾਣੀਆਂ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਗਣ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਮਾਂ-ਪੱਖੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛਿੜਕਣ ਕਰਦੇ, ਸ਼ਰਮੀਲੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿੱਜੇ ਕਪੜੇ, ਖੁਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਨਿਗੂਣ ਹੋਏ ਗਹਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਹਲ ਕਰ ਰਹੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਯਜਨ-ਸਨਾਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦਿਵਿ-ਡੁੰਡੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਡੁੰਡੀ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਨਾਨ ਕਰ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਉਥੇ, ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਲੋਕ, ਜਵੇਲਰੀ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗ, ਜੈਕਟ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਦਿਵਿ-ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ; ਔਰਤਾਂ, ਜੋੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਕੰਗਣਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਭਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਚਰਚਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।