ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਅਪਰਾਧੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਭਾਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਦੁੱਧ-ਦੁੱਧ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਥਾਂ ਠਿਕਾਣਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਗੀਦੜ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਕੋਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਓਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਿਆ, ਕੇਕਯਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਲਈ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਦ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸੁਧਾਰੂ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂਤੂ। ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਵੈਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਉਸੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਭੀ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਛਾ ਦੇ ਉਲਟ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਰਫ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿ ਦਾ ਪੂਤਲਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਜਾਂ—ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਧ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ—ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਚੌਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਧ' ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ?" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੇ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਰ ਧੋਂਦੇ ਸਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਰਣ, ਜੋ ਬੜੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਚਿਤ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਗ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵਾ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਅਨਕ ਤੇ ਗੋਮੁਖ—ਇਹ ਸਭ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਫੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਂਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵੇਦ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਸਤਰੀਆਂ, ਤੇਲ, ਘੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਰਸ ਮਾਣਦੀਆਂ ਸਨ। ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਬਾਹਰ ਗਈਆਂ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲਾਜ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਖਰੀ ਲਹਿਰ, ਗਲੀਆਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ। ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਢੋਲ ਮਨੁੱਖੀ ਢੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਹਰੇਕ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਗਏ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।