ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਗਿਆਨ ਰੂਪੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸਥਿਤ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਮੰਡਲਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਉਠੀ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਜਾਤਿ, ਨਾ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਨਾ ਕੁਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਆਪਣੇ ਮਨਮੌਜੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਆਰਥ ਮਦਿਰਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੀਆਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਪਵਾਦੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾ ਬੈਠੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸੁਭ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਗਵਾ ਬੈਠਾ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਗੀਦੜ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਮੰਡਲੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਮਹਿਲ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਉਥੋਂ ਨਾ ਉਠੇ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨੇਕ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਮਤ्सਯ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਠੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਤੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੱਖਦਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਸੰਕਟ ਵੇਲੇ, ਸਵੈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੁਧਾਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਡਿੱਗਦੇ ਵੈਰੀ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਕੋਲਾਹਲ ਮਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਰਦੀ ਤਾਰਾ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਸਭ ਯਾਗਿਕਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਯਗ੍ਯ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਪਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਦੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਭ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਰਫ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿ਷ṇੁ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਥਾ-ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਸਮੇਤ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਚੌਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ', ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਛੱਡ ਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਤਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੁਰਯੋਧਨ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?" ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਜੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਖਜਾਨੇ ਦੀ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਨਕੁਲ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਰ ਧੋਦੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੀ, ਤੇ ਕਰਣ ਦਾਨ ਕਰਦਾ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ, ਜੋ ਜੋ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯਾਜਕ, ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ ਸੰਭਵ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਗ੍ਯ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਖਰੀ ਸਨਾਨ ਦੇ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਅਣਕ ਤੇ ਗੋਮੁਖ ਆਦਿ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਇਕ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ, ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਗੂੰਜੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਵਾਘਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਕੋਸਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ-ਭਾਰੀ ਸੈਨਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੋਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਜਾਤੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ। ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਔਰਤਾਂ, ਤੇਲ, ਘੀ, ਚੰਦਨ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੌਜਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ, ਬਾਹਰ ਆਈਆਂ, ਜਦ ਮਾਮਿਆਂ ਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਲਾਜ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਇਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿੱਜੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਢੀਲੇ ਪਏ ਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਸਭ ਨੇ ਅਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ ਬਰਕਰਾਰ ਰਿਹਾ।