ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਵੇਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, "ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਅਜੈ ਸਮੇਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ।" ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਕਦਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਸਭਾ-ਪਤੀਆਂ ਨੇ ਏਕਸੁਰ ਹੋ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਮੈਲ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਵੀ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਨਿੰਦਣੀਯ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਵਾਂ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਵਿਆਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਤ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਜਾਂ ਕੁਲ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੱਦਿਰਾ ਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਕਲੇ ਆਉਟਲਾਅਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਵਚਨ ਕਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਾਗਾਂ ਵੀ ਖੋ ਗਈ। ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਜਦੋਂ ਗਿੱਦੜ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਸਭਾ ਛੱਡ ਗਏ ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਯ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉੱਠੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਉਲਾਹਣਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਵੈ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਮਰਥਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿਤਾ। ਜਦ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਮਰਿਆ, ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤੀ ਨਿਕਲੀ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਦਾ ਤਾਰਾ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਨਿੱਤ ਉਸੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਖਿਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਉਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯੱਗ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸਨਾਨ ਕਰੀ। ਯੱਗ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਰੰਬਾਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਛੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਭ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਯੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਰਫ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿ ਦਾ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਸੀ, ਪਾਂਡੂਪੁਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਡਿਆਈ ਦੇਖ ਕੇ ਓਹਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਵਿ਷ਣੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸਿਰਫ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਸੀ?" ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਸਬੰਧੀ, ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਖਜਾਨੇ ਦੀ, ਸਹਦੇਵ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਕੁਲ ਸਾਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਰ ਧੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੁਮਾਰੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਰਣ ਦਾਨ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ ਆਦਿ, ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ—all ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ), ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੱਗਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਰਲਾ ਸਨਾਨ ਦਿਵੈ-ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵਾ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਅਨਕਾ, ਗੋਮੁਖ ਆਦਿ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਯੱਗ-ਸਨਾਨ ਸਮੇਂ ਗੂੰਜੀ। ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਸੈਨੀਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਯੱਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਬੋਜ, ਕੁਰੁ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਕੋਸਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ-ਪਾਠ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ, ਤੇਲ, ਘਿਉ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਲਾ ਕੇ, ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਧ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ।