ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਏ। ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਸਤਯਵਤੀ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ “ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਅਤਿ-ਦੁਸ਼ਕਰ ਕਾਲ ਹਨ।” ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਮਾਣ ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” ਉਹ ਆਗਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਸਭਾ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਨਿੰਦਨਯ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਮਾਣ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਜਾਤ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨਮੱਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਾਣ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਉਹ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਲਾਨਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਯਯਾਤੀ ਵਲੋਂ ਲਾਨਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਆਰਥ ਮਦ ਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਤੇਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਅਪਰਾਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਔਖੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਕੇ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਜਦੋਂ ਜੱਕਲ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਭਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਕੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨੇਕ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਿਆ, ਕੇਕੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰ ਚੁਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਬਿਨਾਂ ਡਰ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਚੁਕ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ, ਆਪਣੇ ਪੱਖਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਉਚਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਹੜੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਨੋ-ਵਿਰੋਧਤਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ, ਸਭ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਆਧਿਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਜਾਣ, ਪਰ ਦੇਵਕੀ-ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਲਾਨਤ ਕਾਰਨ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿ ਦਾ ਪਾਪ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿṣṇੁ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤਬ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਚੌਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, “ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ”, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਦੇਵ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।” ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਹਾਡੇ ਵਡੇ-ਪੁਰਖਾ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸਹਦੇਵ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਕੁਲ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੈਰ ਧੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਖਾਣਾ ਪਕਾ ਕੇ ਪਰਸਾਦ ਵੰਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਰਣ, ਨੇਕ-ਮਨ, ਦਾਨ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਣ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਰਦਨ—ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਬਾਂ ‘ਤੇ ਲਾਏ ਗਏ ਸਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਡਿਊਟੀਆਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਮਿਹਮਾਨ-ਨਵਾਜੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ, ਕੀਤਾ। ਮ੍ਰਿਦੰਗਾ, ਸ਼ੰਖ, ਪਨਵਾ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਅਨਕਾ, ਗੋਮੁਖ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਯਜਨ-ਸਨਾਨ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸुरी ਅਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ‘ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ-ਫਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਾਦਵ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਕੰਬੋਜ, ਕੁਰੂ, ਕੇਕੈ ਅਤੇ ਕੋਸਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਯਜਨ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ‘ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਾਂ-ਸਭਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਧਾਈ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।