ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪ ਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ—ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਦਿਲੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਧੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਵੀ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ! ਨਮਸਕਾਰ!" ਤੇ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਬਾਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁੱਖੀ-ਕੜਕ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਵੇਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਮੇਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਗ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਇਸ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਨ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਪਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਲਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਪੂਜਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਜਾਤ, ਆਸ਼ਰਮ, ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸਭ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਰਾਪਿਆ ਸੀ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਿਹਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤੇਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਕismet ਖੋ ਬੈਠਾ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਭੌਂਕਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਹਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਪਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਓਥੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਯ, ਕੇਕਯ, ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ, ਬਿਨਾਂ ਡਰੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਲਟਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਡਿੱਗਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਤਾਰਾ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਯਾਗ ਕਰ ਰਹੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬੜੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਓਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਉਲਟ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਨੂਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਰਾਪ ਕਾਰਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਰਫ਼ ਦੁਰਯੋਧਨ—ਕਲਿ ਦਾ ਪਾਪੀ ਰੂਪ—ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਧ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ "ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਧ"—ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿੱਚ—ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਦੋਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ?" ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡੇ ਵੱਡੇ ਪੁਰਖੇ ਦੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ 'ਤੇ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਖਜਾਨੇ ਦਾ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਕੁਲ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੈਰ ਧੋਦੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੀ, ਅਤੇ ਕਰਣ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਸੀ। ਯੁਯੁਧਾਨ, ਵਿਕਰਨ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਰਦਨ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ।