ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਤਮ ਬੋਧ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ—ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਧਰਮ, ਉੱਤਮ ਭਲਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵੀ ਸੱਤਕਾਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ—"ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!"। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਸੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹिम्मਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ—"ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ! ਨਮਸਕਾਰ!"—ਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਬਾਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਤਯਵਤੀ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਕਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜੋ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਡੋਲੋ। ਸਭ ਮਹਾਂਸਭਾ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾਵਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਗੋਪਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ-ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਤ, ਵਰਗ, ਪਰਿਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਰਾ ਪੀਣ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਤੇਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਇਹ ਅਪਰਾਧੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਜੈਕਲ ਦੀ ਹੌਂਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਮਹਾਂਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਹਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਿਆ, ਕੇਕਯ, ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਂਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਤਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਖੁਦ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਚਕ੍ਰ-ਧਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ—ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਆਧੀਪਤੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਵੈਕੁੰਠ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਂਸਭਾ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿ ਦਾ ਪੂਤ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਤਾਂ ਨੂੰ—ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਮਾਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ—ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ-ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਭ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਬਾਦਰਾਯਣੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਪੂਰਵਜ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।" "ਭੀਮ ਰਸੋਈ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਨੇ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ।" "ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ, ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ, ਉੱਚ-ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਵੰਡਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।