ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਭ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਉਹੀ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਉਠੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ‘‘ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਅਚ્યੁਤ—ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।’’ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਹਵਨ, ਮੰਤਰ, ਸਾਂਖਯ ਅਤੇ ਯੋਗ—all ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੀ ਹੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਅਦਵੈਤ ਜਗਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਹਨ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ‘‘ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!’’ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਹૃਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹੀ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਜਨ ਸਮੂਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ‘‘ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ! ਨਮਸਕਾਰ!’’ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਮਘੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤੱਕ ਵੀ ਪੁੱਜ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਅਜੇਯ ਕਾਲ ਹਨ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜੋ ਜੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋ; ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਤਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇੱਕ ਗੋਆਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਲਈ ਕਲੰਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਅਰਥਤ: ਪੂਜਾ ਦਾ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਨ ਜਾਤ, ਨ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਨ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਪੂਜਾ ਦਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁਲ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭੂਮੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸੁਭ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਗੀਦੜ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਭਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਤਸਯ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉੱਠੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਉਲਟਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਦ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਜਲਾ ਤੇਜ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਉਲਕਾ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਖਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਭ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਜਾਣ, ਤਦ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਰਫ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਦਾ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਗਟਿ ਦੇਖ ਕੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਧ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੋਹਰਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਦੇ ਚੌਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ‘‘ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਧ’’ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ‘‘ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।