ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜੋ ਮਹਾਂ ਯਗ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬ bilkul ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਵਰੁਣ ਦੇ ਯਜਨ ਵਾਂਗ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥ-ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪੰਛੀ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਏ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਲਈ ਸੱਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ bilkul ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾ ਲਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਯਜਨ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਜੋੜੇ-ਵੱਡੇ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਇਕ ਰਾਏ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਫਿਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ: "ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ; ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ, ਮੰਤ੍ਰ, ਸਾਂਖ੍ਯ ਅਤੇ ਯੋਗ—all ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਹਨ।" "ਉਹ ਇਕੋ ਇਕ ਹਨ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ, ਅਜਨਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦੇ, ਪਾਲਦੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਅਨੇਕ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਧਰਮ ਆਦਿ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੰਤ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਹਦੇਵ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਰਾਜਾ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ! ਨਮਸਕਾਰ!" ਦੇ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ—ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਬਾਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਵੈਦਿਕ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਨਾ ਭਟਕੋ। ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਵਰਤਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਤ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਇਕ ਗਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਜਾਤੀ, ਆਸ਼੍ਰਮ, ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ—ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਮਦ ਪਾਨ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰੁਚੀ—ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਤੇਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਅਪਰਾਧੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਜੈਕਲ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਅਸਹਿਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਭਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਥੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।" ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮਤਸ੍ਯ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਡੋਲ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਖਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿੰਡਰੂ (ਉਲਕਾ) ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਨਾਲ ਮਨ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਸਭ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਵਾਈ। ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ ਠਹਿਰੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ—ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੋ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ-ਬਰਾਬਰ ਜਨਮਾਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਖਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।