ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਸਾਰੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਜਾ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦীক্ষਿਤ ਕੀਤਾ। ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਮੇਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪੰਛੀ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਚਾਰਣ—ਸਭ ਆਏ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ। ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਰਚੇਤਸਾ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਲਈ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਯਜਨ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਪੂਰੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਇਕ ਰਾਏ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ: "ਅਚੁਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਹਨ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਉਸੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹਨ। ਹੋਮ, ਮੰਤਰ, ਸਾਂਖਯ ਅਤੇ ਯੋਗ—all ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਹਨ।" "ਉਹੀ, ਇਕਲਾ, ਇਹ ਅਦਵੈਤ ਵਿਸ਼ਵ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਦੇਖਦਿਆਂ, ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਧਰਮ ਆਦਿ ਵਧੀਆ ਫਲ—ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਨਮਾਨਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਸਨਮਾਨ ਦੇ।" ਸਹਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ—"ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਧੋਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਨੇ ਪਹਿਨਾਏ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸ਼ਰੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ—"ਵਿਜੈ! ਨਮਸਕਾਰ!"—ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਪਰ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ) ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਈਆਂ। "ਸਤਯਵਤੀ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।' ਪਰ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪਰਖਦੇ ਹੋ; ਬਚਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਨਾ ਚਲੋ। ਸਭਾ ਦੇ ਸਭ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।" "ਜੋ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾਵਾਂ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ—" "ਸਭਾ ਦੇ ਆਚਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਇੱਕ ਗੋਆਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਲੰਕ ਹੈ, ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਹਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।" "ਜਾਤ, ਆਸ਼੍ਰਮ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਕਰਤਬਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਯਯਾਤੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਅਰਥ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ ਭੂਮੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਚੋਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਖੋ ਬੈਠਾ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜੈਕੇ ਇੱਕ ਸਿਆਲ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਭਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਜੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨੇਕ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਿਆ, ਕੇਕਯ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਭਾਰਤ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਿਰਭੀਤ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚਕ੍ਰ-ਧਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਇਹ spectacle ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਗਿਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਾਲ ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ, ਮਨ ਦੀ ਵਸਤਾ ਹੀ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਠਹਿਰੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ।