ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਯਜña ਦੇ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ, ਭਾਰੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਾਸ, ਭਰਦਵਾਜ, ਸੁਮੰਤੁ, ਗੌਤਮ, ਅਸੀਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਕੰਵ, ਮੈਤਰੇਯ, ਕਵਸ਼ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਾਮਦੇਵ, ਸੁਮਤੀ, ਜੈਮਿਨੀ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪੈਲਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਵੀ ਆਏ। ਅਥਰਵਾ, ਕਸ਼ਯਪ, ਧੌਮਯ, ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ, ਆਸੁਰੀ, ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਮਧੁਚੱਛੰਦਾ, ਵੀਰਸੇਨ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਵੀ ਆਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦੁਰ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਹਰ ਵਰਗ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ—ਜੋ ਯਜña ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਸਮੇਤ, ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਯਜña ਲਈ ਭੂਮੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦীক্ষਾ ਕਰਵਾਈ। ਸਾਰੇ ਯਜña ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਯਜña ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪੰਛੀ, ਕਿਨਰ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆਦਿ ਵੀ ਆਏ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜña ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਆਏ। ਸਭ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਯਜña ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੁਲਯ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਲਈ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜña ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਯਜña ਦੇ ਦਿਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਨਿਭਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕਿਸਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਇਕਮਤ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ—ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਮਿਲ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜña, ਹਵਨ, ਮੰਤ੍ਰ, ਸਾਂਖਯ ਤੇ ਯੋਗ—ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਹਨ। ਉਹੀ ਏਕਤਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਜਨਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ—ਧਰਮ ਆਦਿ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਫਲ—ਉਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਨਮਾਨ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰੇ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਉਸ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: “ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!”। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰਿ (ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼) ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਵੀ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਝੁਕ ਗਏ, “ਜੈ ਹੋ! ਨਮਸਕਾਰ!” ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ) ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਵੇਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਆਖਦੀ ਹੈ: ‘ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਕਾਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।’ ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋ; ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਭਟਕੋ। ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਸ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।” “ਪਰ, ਜੋ austerity, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਇਕ ਗੋਆਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਵਾਂ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦੇ।” “ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਤ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਯਾਈ ਨੂੰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਆਰਥ ਮਦਿਰਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?” “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮੀਕ ਤੇਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਦੁਰਜਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਵਾਂਗ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਖੋ ਬੈਠਾ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਸਿਆਲ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਭਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੇਦੀ ਨਰੇਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਪੁੰਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਯ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਦ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਪੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਅੰਗੁਲੀ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਖੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਜੋਤ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਪੁੱਠੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਖ਼ਰ, ਮਨ ਦੀ ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।