ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਰੁਣਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਆਗਮਨ' ਨਾਮਕ ਸੱਤਵਾਂ-ਤਿਹਾਈ ਚੈਪਟਰ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ: ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ। ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਜਾਂ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਅਜੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ 'ਮੇਰਾ' ਤੇ 'ਤੇਰਾ' ਦਾ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਵੰਡ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਚਿਤ ਤੇ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਸ, ਭਰਦਵਾਜ, ਸੁਮੰਤੁ, ਗੋਤਮ, ਅਸੀਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਵਨ, ਕਣਵ, ਮੈਤਰੇਯ, ਕਵਸ਼, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਤਾ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਾਮਦੇਵ, ਸੁਮਤੀ, ਜੈਮੀਨੀ, ਕਰਤੁ, ਪੈਲਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਵੀ ਸਨ। ਅਥਰਵ, ਕਸ਼ਯਪ, ਧੌਮਯ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਰਾਮ, ਆਸੂਰੀ, ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਮਧੁਚੱਂਦਾ, ਵੀਰਸੇਨਾ, ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਵੀ ਸਨ। ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਹੋਰ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਦੂਰ, ਜੋ ਬੜਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਸਭ ਯਜਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਉਪਨਯਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਰੁਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਥ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਂ-ਨਾਗ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪੰਛੀ, ਕਿਨਨਰ, ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਲਈ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਭਗਤ ਲਈ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਦੇਵ-ਰੂਪ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਮਹਾਂ-ਰਾਜਾ ਲਈ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਯਜਨ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਯੋਗ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਜਦ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਕਿਸਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਚੂਤ, ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਯਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ; ਅੱਗ-ਹੋਮ, ਮੰਤਰ, ਸਾਂਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ—ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੀ ਹਨ। ਉਹ ਇਕੋ, ਬਿਨਾ ਦੂਜੇ, ਇਹ ਅਦਵੈਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭਾ, ਅਜਨਮਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਦਾ ਹੈ—ਧਰਮ ਆਦਿ ਉੱਚਾ ਭਲਾ—ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਮਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵੇ ਜੋ ਦਾਨ ਦਾ ਅਨੰਤ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਹਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਲੋਕ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, "ਵਿਜੈ! ਨਮਸਕਾਰ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਮਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ), ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। ਸਤਯਵਤੀ ਦੀ ਵੇਦ-ਪਰੰਪਰਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਜੋ ਮੂਲ ਦਾ ਅੰਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਸਭਾ ਦੇ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਇਹ ਮੰਨ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਸ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾਵਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਮਹਾਂ-ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ— ਸਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਕਿਸੇ ਗੋਪਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਕਲੰਕ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਗ ਨੂੰ ਹਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਤ, ਆਸ਼੍ਰਮ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਯਯਾਤੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਿਰਾ-ਪਾਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ 'ਤੇ ਛਾ ਗਈ।