ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਵੈṁ ਹਰਿ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਿ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਮੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਚੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਵਾਲਾ ਵੀ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਥਾਨ ਜੋ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਚੰਦਰਮਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿੱਧ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਯਜ્ઞ ਜਾਂ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨੀਂ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੱਖਰ ਪੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਣ। ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਉਣਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵੀ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਨ ਸੱਜਣ, ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਂਡਿਲਯਾ, ਜੋ ਚਿਤਰਕੂਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ pavittar ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗੇ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਕਰਮ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਸੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਸੁਭ ਸਮਾਂ ਪੁੱਛੋ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਵਰਗੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰੋ। ਨਭਸ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਊਰਜ ਅਤੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼—ਇਹ ਮਹੀਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਚੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਪਹੁੰਚੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਥਾ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਲੋਕ ਆਉਣ। ਕੁਝ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੇ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜੋ ਕੀਰਤਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਤ ਭੇਜੋ; ਇਹ ਲਿਖਤ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ। ਸਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਸਤਸੰਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਮੌਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕਥਾ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜੇ ਭਾਗਵਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਆਉਣ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਥਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ; ਇੱਥੇ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵੀ ਵਿਰਲੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਵਸਥਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਵਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਘਰ ਹੋਵੇ—ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਥਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਚੂਨਾ ਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘਰੇਲੂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਛਾਏ ਕਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ; ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪ ਬਣਾਓ। ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਛੱਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕਰੋ; ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਓ, ਅਤੇ ਵੱਧ ਧਨ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਕਰੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਲੜੀਵਾਰ ਲਗਾਓ; ਅਤੇ ਕਥਾਵਚਕ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਦਿਵ੍ਯ ਆਸਨ ਬਣਾਓ। ਕਥਾਵਚਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ; ਜੇਕਰ ਕਥਾਵਚਕ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੋਣ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਹੀ ਪੂਜਕ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼੍ਰੋਤਿਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਧਵਾਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਥਾਵਚਕ ਵੈਰਾਗੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਅਸਕਤ ਜਾਂ ਪਾਖੰਡੀ ਮਤਾਂ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—even ਜੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਣ—ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਇਸ ਕਥਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ। ਕਥਾਵਚਕ ਦੇ ਕੋਲ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ ਰੱਖੋ ਜੋ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਵੇ। ਕਥਾਵਚਕ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਮੂੰਡਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਅਤੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਂਝ-ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਫਿਰ, ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਘਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਵਿਘਨਹਰਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ; ਇੱਕ ਮੰਡਲ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹਰਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ, ਸਾਸਟਾਂਗ ਦੰਡਵਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੇ: "ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਕਰਮ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ।" ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।