ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਵੇ—ਉਹ ਸਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਵਤੀਤ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਹ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਅਲਿਪਤ ਹੋ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠ ਰਹੋ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿਉ, ਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਉਚਿਤ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ। ਸਨਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸ ਭੋਗਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਪਾਨ ਆਦਿਕ ਰਾਜਸੀ ਵਿਅੰਜਨ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਕੁੰਦ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਐਸੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੀ ਰੁੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਖਰੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਿ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਰਸਤੇ ਚਲਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਜਤਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਏ। ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਹਦੇਵ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ ਕਿ ਹੁਣ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਹ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਨਾਂ ਕਹਿ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਦਿਕ ਦਾ ਆਗਮਨ” ਨਾਮਕ ਤਹਿਤ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਤਹਿਤ ਤਿਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ—‘ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਦੁਰਲਭ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ! ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਅਦ੍ਵੈਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਜਾਂ ਘੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਅਜੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ! ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਮੇਰਾ-ਤੇਰਾ’ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਭੇਦ ਤਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਯੋਗ੍ਯ, ਵੇਦ-ਪਾਠੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ—ਵਿਆਸ, ਭਰਦਵਾਜ, ਸੁਮੰਤੁ, ਗੌਤਮ, ਅਸੀਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਯਵਨ, ਕਣ੍ਵ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਕਵਸ਼, ਤ੍ਰਿਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵਾਮਦੇਵ, ਸੁਮਤੀ, ਜੈਮਿਨੀ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪੈਲ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਗਰਗ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ, ਅਥਰਵਾ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਧੌਮ੍ਯ, ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ, ਆਸੁਰੀ, ਵੀਤਿਹੋਤਰ, ਮਧੁਛੰਦ, ਵੀਰਸੇਨ ਤੇ ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ—ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਚਾਰੋਂ ਵਰਣਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼੍ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦ੍ਰ—ਸਭ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਵੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਨ-ਚਾਰ ਕਰਵਾਈ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਲੋਕਪਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਪੰਛੀ, ਕਿਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ ਆਏ। ਸਭ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਭ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੀ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਹੈ। ਦੇਵਤੁਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕਿਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਇਕ ਰਾਏ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਥਾਨ, ਸਮੇਂ, ਧਨ ਆਦਿ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ; ਯਜਨ, ਹੋਮ, ਮੰਤ੍ਰ, ਸਾਂਖ੍ਯ ਤੇ ਯੋਗ—ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਇਕੋ-ਅਦ੍ਵੈਤ ਸਰੂਪ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪ ਹੀ ਰਚਦੇ, ਪਾਲਦੇ ਅਤੇ ਸੰਘਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਧਰਮ ਆਦਿ ਸਰਵੋਤਮ ਲਾਭ—ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਤਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ। ਸਭ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!