ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਥਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ, ਤਦ ਹਨੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਵੈਮ ਹਰਿ ਆਪ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ। ਹਰਿ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰਿ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਘੋੜੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚੁੜਾ-ਚਮਾਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ, ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਪਾਤਰ ਲੋਕ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿਧ-ਪੁਰਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਕਾਰ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਥਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੋਣ। ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਮਹਾਨ ਸੰਦਰਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਡੇਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਪਾਠੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਅਧਿਆਇ: ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਵਿਧੀ। ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗੇ; ਇਹ ਸਮਾਰੋਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਜਰੂਰੀ ਸਾਧਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਨਭਸ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਹੀਨੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਹਨਤੀ ਹੋਣ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕਥਾ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਘਰ-ਘਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਉਣ। ਕੁਝ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਗੁਣ-ਗਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜੋ ਵਿਰਕਤੀ ਹਨ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਤਰ ਭੇਜਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਲਿਖਤ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ, ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਕਥਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰਸ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗੀ। ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਣ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਥਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਇੱਥੇ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਘਰ ਹੋਵੇ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਠੀਕ ਥਾਂ ਹੈ। ਸ਼ੁਧਤਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਲਿਪਾਈ ਤੇ ਮਿਟੀ-ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਘਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਸਾਰੇ ਹੋਏ ਚੋਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਛਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਵਾਫਰ ਧਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਪਰ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਈਆਂ ਜਾਣ; ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆਕਰਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਦਿਵ੍ਯ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਖਿਆਕਰਤਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ। ਜੇ ਵਿਆਖਿਆਕਰਤਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਬ ਦਾ ਦਿਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪੂਜਕ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਉਣ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਥਾਂ-ਕਾਲ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਵਿਆਖਿਆਕਰਤਾ ਵਿਰਕਤੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੁਧ, ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕਈ ਮਤਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਜਾਂ ਕੁਟਿਲ ਮਤ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਣ। ਵਿਆਖਿਆਕਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਦਦ ਲਈ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਐਸਾ ਵਿਦਵਾਨ ਰੱਖੋ; ਜੋ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ। ਵਿਆਖਿਆਕਰਤਾ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਲਈ, ਮੁੰਡਨ ਕਰੇ; ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਤੇ, ਸ਼ੁਧਤਾ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰੇ। ਰੋਜ਼, ਆਪਣੇ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿ ਕਰਮ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਕਥਾ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ; ਇੱਕ ਮੰਡਲ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹਰਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਣਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਤੂਤੀ ਪਾਠ ਕਰੇ। "ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਰਮ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਉਤਾਰ ਲੈ, ਮੈਨੂੰ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਵਰਨਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।