ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਰਾਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੜੀ ਮਿੱਠਾਸ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਸਨ। ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤਾਜ, ਕੰਗਣ, ਕੰਧੀ, ਬਾਂਹ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਵੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰਸ ਚੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੱਕਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮਗਧ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਜਾਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ।" "ਜੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਦੌਲਤ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਭਲੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਅਸਥਾਈ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕ ਭਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਰਾਜ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ। ਪਰ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਾਣ ਤੇ ਧਨ ਤੇਰੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰੇ ਕਾਲ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਮਾਣ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਰਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ, ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮਿੱਠਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ, ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਹੀ ਨਿਰਣੇ ਲਿਆ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਵੇਖੋ, ਕਿਵੇਂ ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੱਤਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੈਹਯ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਣ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ, ਜੋ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਇਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਯਗਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਖ ਦੁੱਖ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਹਾਰੋ, ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ ਤੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਓ। ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲਓ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਰਹੋ ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਜਗਤ-ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਹਾਇਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਪੂਜਾ, ਸਹਦੇਵ ਦੁਆਰਾ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਰਾਜਸੀ ਆਨੰਦ, ਪਾਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਨ ਫੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗ੍ਰਹਿ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਹਦੇਵ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਜਿੱਤੂ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਹਰਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੀਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਤਿਹੱਤਰਵੀ ਅਧਿਆਇ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਦਿਕਾ ਆਗਮਨ" ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਅਤਿਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੀ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ ਹੈ।" "ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਇਕੋ-ਇੱਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਅਜੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ 'ਮੇਰਾ ਤੇ ਤੇਰਾ' ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇਹ ਵੰਡ ਤਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਯੋਗ੍ਯ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਚੁਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।