ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਤ, ਇੱਕ ਜੰਘ, ਇੱਕ ਵਿਅੰਗ, ਇੱਕ ਕੁਲ੍ਹਾ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮੋਢਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਬਾਂਹ, ਅੱਖ, ਭੌਂਹ ਅਤੇ ਕੰਨ ਸੀ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਅਤੇ ਜਿੱਤੂ ਅਤੇ ਅਭੇਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਦੀ ਬਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਵਧ," ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੈਲੇ-ਕੁਚੈਲੇ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਕੈਦ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਸਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦਯਾਲੂ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਸੀ। ਉਹ ਮਕੁਟ, ਮਾਲਾ, ਕੰਗਣ, ਕੰਧੇ ਦੀ ਬੰਦ, ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਪਏ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ, ਜੋ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।" "ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਅਤੇ ਰਾਜਸੁਖ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਅਵਿਵੇਕ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਭੀ ਰਾਜ-ਵਿਭਵ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਠੁਰਤਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।" "ਉਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਤੁਹਾਡੀ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਹਦਾ ਫਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀਏ।" "ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਸਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਜਗੇਗੀ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਕਿਵੇਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੈਹਯ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਣ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਸਭ ਰਾਜ-ਵਿਭਵ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਯਗ੍ਯ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਪਰ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਗਾ ਕੇ ਚਲੋ।" "ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ 'ਚ ਪੱਕੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੋਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ—ਉਤਮ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ। ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ, ਸਜਾਉਣ, ਅਤੇ ਉਤਮ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਆਦਿ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ। ਇੰਝ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਗਏ ਰਾਜੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਭਲੀਭਾਂਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਭੀਮਸੇਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਹਦੇਵ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਤੂ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉਠੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ, ਉਹ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੀ ਕੀਤਾ—ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਦੀ ਤਿਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਦਿਕਾ ਆਗਮਨ," ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਹੈ।