ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹਰਿ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਚੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਕ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ — ਉਹ ਇਕ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਇਸ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੁਸ ਤੋਂ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ — ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਰਾਣ, ਅੰਡਾ, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮੋਢਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ, ਅੱਖ, ਭੌ, ਅਤੇ ਕਨ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜਿਤੇ ਹੋਏ, ਅਦੁੱਤੀਯ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ "ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਬਹਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਤਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਆਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਮੈਲੇ-ਕੁਚੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਤੇ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਚਤੁਰਭੁਜੀ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਸੀ; ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮੋਹਰ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਕੰਗਣ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਕਰਧਨ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਹਾਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਖੋਹਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਥਾਈ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮਿਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਵਿਵੇਕ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਭੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੋੜ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਠੁਰਤਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।" "ਉਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਤਿ-ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਮਿਰਾਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਫਲ, ਇਸ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ।" "ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਉਪਾਏ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਛੁੱਟੇ।" "ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਹੇ ਹਰਿ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਦਇਆਲੁ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ, ਆਪਣੇ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਤੀ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ; ਵੇਖੋ ਕਿ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੈਹਯ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਨ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਆਦਿ — ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ — ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਯਾਗ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰੋ।" "ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤੰਤੂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਜਨਮ-ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਆਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰੋ।" "ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੋਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਲਈ ਸੇਵਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਦੇਵ ਦੁਆਰਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ। ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਵਿਭਿੰਨ ਆਨੰਦ, ਅਤੇ ਪਾਨ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ, ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜਵਾਹਰਾਤ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੋਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਤੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖ।