ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਧਵਾ—ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਭੇਤ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਚੂਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡਾਲੀ ਫਾੜ ਕੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੌਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਵਾਡੇ ਤੋਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਡਾਲੀ ਚੀਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਇਕੱਲਾ ਪੈਰ, ਰਾਨ, ਵਿਅੰਗ, ਕੂਲ੍ਹਾ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ, ਮੋਢਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਕੱਲੀ ਬਾਂਹ, ਅੱਖ, ਭੰਵ, ਤੇ ਕੰਨ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਮਚ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ 'ਜਰਾਸੰਧ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਬਾਹਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੰਦੇ ਤੇ ਮੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਚਿਹਰੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤਾਜ, ਕੰਗਣ, ਕਰਧਨੀ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਜਾਪਦੇ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਮਿਟ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਖੋ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜਦ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਡੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਏ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜਦ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਕਚੌਂਧ ਵਿਚ, ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਧਨ ਨੂੰ ਚਿਰਕਾਲੀ ਸਮਝ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਵਿਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।" "ਉਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਤਿਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ।" "ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀਏ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਸਣੇ ਸਤਿਕਾਰਕ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰੁਣਾਮਈ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਜੱਗ ਪਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮਨੋਂ-ਮਨ ਚਾਹੀ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲੇ। ਵੇਖੋ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇਹਯ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਣ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਜਨਮ-ਮੌਤ ਆਦਿਕ ਸਹਿਣੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਕੁਝ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਸਮਝੋ ਅਤੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਚਲੋ। ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਅਲਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਨ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੋਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ-ਯੋਗ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਆਦਿਕ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਾਨੋ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਰੁਝਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਗਏ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਲੋਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਸਚਰਜਕਾਰਕ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਅਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਹਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।