ਗੋਕਾਰਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਿਮਰਤਾ, ਮਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ, ਅਤੇ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਜਰੂਰੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਾਰਣ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦਾ ਖੁਦ ਉਸਨੂੰ ਗੋਲੋਕਾ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਗੋਕਾਰਣ ਨੇ ਫਿਰ ਕਥਾ ਕੀਤੀ; ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਥਾ ਸੁਣੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਸੁਣੋ। ਹਰੀ ਖੁਦ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਗੋਕਾਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੋਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਏ, ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਾਏ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਅਛੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੋਕਾਰਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।