ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੀਮ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਮਲਯੁੱਧ ਦੀ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀਰਥੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪੇਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਕਲਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਹਾਰ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਗਤੀ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਸਤਾਈਸ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ-ਪੁੱਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਧਵ! ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭੀਮ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਇੱਕ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਇਸ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਰ, ਰਾਨ, ਗੋਡਾ, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੋਢਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਅੱਖ, ਭੰਵਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਬਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, “ਜਰਾਸੰਧ ਵਧ” ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਈ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਗੰਦੇ ਤੇ ਮੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੱਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕੜੇ, ਕਮਰ ਪੱਟਾ, ਅਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਲਾ ਉੱਤਮ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਨੱਕ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਪੇ embracing ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਜਰ-ਅਮਰ, ਸਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।” “ਮਧੁਸੂਦਨ! ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਗੁਆਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਹੀ ਪਰਿਣਾਮ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਸਵੰਤ ਧਨ ਨੂੰ ਚਿਰਕਾਲੀ ਸਮਝ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” “ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤਕੜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹੇ। ਪਰ, ਉਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਥਾਹ ਤੇ ਅਟੱਲ ਬਲ, ਸਮੇਂ, ਰੂਪ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਮਾਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” “ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀਏ।” “ਫਿਰ-ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਸਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ। ਵੇਖੋ, ਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੈਹਯ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਨ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਸਭ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਮਾਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਦਵੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।” “ਇਹ ਜਾਣੋ ਕਿ ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਯੱਗ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੀਕ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਪਰ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਨੰਦ ਲਓ, ਵਚਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਹੋ, ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਸੇਵਕ ਲਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਇਆ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ, ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਵਿਹਾਰ, ਪਾਨ ਆਦਿ ਰਾਜਸੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਾਨੋ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਜੋਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।