ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਵਾਂਗ, ਤੀਬਰ ਅਤੇ ਭੜਕਦਾਰ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਦਾਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਕਮਰ, ਪੈਰ, ਗੋਡੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਦਾਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਜਲਦੇ ਹਾਥੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਗਦਾਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਕੜੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਚਪਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਕਲਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਬਰਾਬਰ ਸੀ; ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਕਦੇ ਵੀ ਘਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਪਚੀਹ (27) ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਹਰੀ, ਜੋ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਰਾ ਦੁਆਰਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ, ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਸ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਲੱਤ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੂਹ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਫਾੜਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਇੱਕ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਤ, ਇੱਕ ਗੋਡਾ, ਇੱਕ ਵਿਰ, ਇੱਕ ਕਮਰ, ਇੱਕ ਪਿੱਠ, ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੋਢਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਇੱਕ ਭੌਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੰਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪੈ ਗਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੇ ਸਹਦੇਵ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਅਤੇ ਕੈਦ ਹੋਏ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਉਹ ਗੰਦੇ ਅਤੇ ਮੈਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਨ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁਕਾ ਹੋਇਆ, ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਾਰ ਹੱਥ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਸੀ; ਉਹ ਮਕੁਟ, ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕਮਰ-ਬੰਦ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੂੰਘਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲਗਦੇ; ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਭਯਾਨਕ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਸੀਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੂੜ੍ਹ, ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਧਨ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮਿਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਅਸਲ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਸੰਪਦਾ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।" "ਉਹੀ ਸੰਪਦਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਪਾਰ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ; ਸਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਮਿਰਾਜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਫਲ, ਇਸ ਜੀਵਨ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਰਸਤਾ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀ ਜਾਏ।" "ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੈਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਤਾਰੇ ਹੋਏ, ਦਿਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਭਕਤੀ ਉਪਜੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।" "ਅੱਛੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਚ ਬੋਲੇ ਹੋ; ਵੇਖੋ, ਧਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੈਹਯਾ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਨਾ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਸੰਪਦਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।" "ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰੋ।" "ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੋ।" "ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸਨਾਨ-ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਸੇਵਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਜ-ਯੋਗ ਸਨਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਨੇ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਹਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਕਰਵਾਈ। ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਵਿਅੰਜਨ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼, ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।