ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਂ ਲੈ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ, ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਨਰਤਕ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਕੜਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਟੱਕਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਦਾਂ ਵਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ, ਕਮਰ, ਪੈਰਾਂ, ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਤੇ ਗਦਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੜਕਦੇ ਹਾਥੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟਕਰਾ ਕੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਤੋੜ ਦੇਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਮੋਟੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਸਮਰੱਥਾ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਬੜੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਸਤਾਈ (27) ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮਾਧਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ (ਭੀਮ) ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਢੰਗ ਸੋਚ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਲਈ ਇਕ ਡਾਲੀ ਫਾੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਵਾਰੇ ਤੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਕ ਪੈਰ, ਜੰਘ, ਲਿੰਗ, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੋਢਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕ ਬਾਂਹ, ਅੱਖ, ਭੰਵ, ਤੇ ਕੰਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਪਰਾਧ ਰਹਿਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਜਰਾਸੰਧ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਬਾਵੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਗੰਦੇ ਤੇ ਮੇਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।" ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਲਾਲ-ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਮਾਲਾ, ਕੰਗਣ, ਕਰਧਨੀ, ਬਾਂਹਬੰਦ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" "ਮਧੁਸੂਦਨ! ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਾਜ ਖੋਹ ਬੈਠਣ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਰਾਜੇ ਰਾਜ-ਵੈਭਵ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ; ਤੇਰੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਝੂਠੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਵੈਭਵ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ।" "ਉਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੀ ਅਤਿ-ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਹੈ।" "ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਢੰਗ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀਏ।" "ਫੇਰ-ਫੇਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਹੀ ਨਿਸਚੇ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ ਹੈ; ਵੇਖੋ, ਕਿਵੇਂ ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੈਹਯ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਨ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਸਭ ਰਾਜ-ਵੈਭਵ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰੋ।" "ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ, ਜਨਮ-ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੇ ਭੋਗੋ, ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਤੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਓ।" "ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ, ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਓਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਵਲੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਧੀਵਤ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ।