ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਭੀਮ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਅਰਜੁਨ ਲੜਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਏ। ਜੰਗ ਦੀ ਉੱਤਾਵਲੇਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਰੰਗਮੰਚ ਉੱਤੇ ਨਚ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਕਦੇ ਖੱਬੇ, ਕਦੇ ਸੱਜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਗਦਾਵਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ, ਕਮਰ, ਪੈਰ, ਘੁੱਟਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਲੜਦੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਪੇਟ ਦੀ ਗੁੰਜ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਕੌਸ਼ਲ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ; ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਫੁਰਤੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਸੱਤੀ-ਵਾਰ (27) ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਰਾਤੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ-ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਧਵ! ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ। ਫਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਚੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਨੁੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਇਸ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਟਾਹਣੀ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਤ, ਰਾਨ, ਅੰਡਕੋਸ਼, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮੋਢਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਅੱਖ, ਭੌਂ ਅਤੇ ਕੰਨ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਅਭੇਦਯ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾਰ, ਸਵੈ-ਵਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ "ਜਰਾਸੰਧ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕੈਦ ਸਨ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਗੰਦੇ, ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਚਿਹਰੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣਾ, ਦਇਆਲੂ ਮੁਖ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ, ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੋਹਨ ਮਕੁਟ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਧੇ ਤੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਜਾਪਦੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਮੱਥਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਮਿਟ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ! ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮਗਧੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਗੁਆਉਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਬੁੱਧਿ-ਹੀਨ ਲੋਕ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਅਸੀਂ ਭੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਿਰਦੈਤਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।" "ਉਹ ਦੌਲਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੀ ਅਤੁੱਲ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰੇ ਕਾਲ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਡਾ ਮਾਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।" "ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀਏ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੰਦਨਾ ਹੋਵੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ, ਸਭ ਦੀ ਸ਼ਰਨ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮਨੋਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲਏਗੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਨਿਰਣੇ ਲਿਆ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਾ; ਵੇਖੋ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੈਹਯ, ਨਹੁਸ਼, ਵੇਣ, ਰਾਵਣ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਇਹ ਵੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਯਜ्ञ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਰਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਵਸਾ ਦਿੱਤੀ।