ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੋ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਰਾਜਸੀ ਵਰਗ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।” ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਇਹ ਭੀਮਸੇਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਇਸਦਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈ। ਮੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੂਰਖੋ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲਿਆ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਉਮਰ ਦਾ ਤਾਂ ਮੰਨਿਆ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੀਮ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਖੁਦ ਵੀ ਇਕ ਗਦਾ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਏ; ਜੰਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਗਦਾਵਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਟੱਕਰ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਗਦਾਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਧ, ਕਮਰ, ਪੈਰ, ਘੁਟਨੇ ਅਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਜਲਦੇ ਹਾਥੀ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਜਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਪੇੜਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ, ਲੜਾਈ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰਾ (ਭੀਮ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਹਰੀ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜਨਮ-ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਉਪਾਏ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਫੇਲਦੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਕ ਟਾਹਣੀ ਵਿੱਢ ਕੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੁਸ ਤੋਂ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪੈਰ, ਜੰਘ, ਵਿਰਜਨ, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਕੰਧ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਬਾਂਹ, ਅੱਖ, ਭੰਨ, ਤੇ ਕੰਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ, ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਅਭੈ-ਦਾਤਾ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ, 'ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸੰਘਾਰ' ਨਾਮਕ ਭਾਗ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਾਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਛੇਤੀਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਕੈਦ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਮੈਲੇ-ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੈਲੇ-ਕੁਚੀਲੇ ਸਨ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ-ਸਮ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਮਕਾਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਫੜਿਆ ਸੀ; ਮੋਹਤਾਜ਼ ਤਾਜ, ਮਾਲਾ, ਕੰਗਣ, ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਨੱਕ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੁੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ; ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਰਾਜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਜਰ, ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।” “ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।” “ਇਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਥਾਈ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮਿਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵੇਕ-ਹੀਣ ਲੋਕ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” “ਪਹਿਲਾਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਮੱਦ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।” “ਉਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੀ ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਸਮੇਂ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਮੱਦ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” “ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਮਿਰਾਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਲੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਇਸ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।” “ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀ ਜਾਵੇ।” “ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਤਮਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਦਇਆਲੂ ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਭਕਤੀ ਜਾਗ ਪਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।