ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਈ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣਿਕ ਪਾਤਰ—ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲਿ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰ—ਅਸਥਾਈ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਥਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਅਮਰ ਯਸ਼ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਏ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਰੂਪ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਬਲਿ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ੁਧ ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਯਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਯਸ਼ ਰਹਿ ਗਈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਅਤੇ ਬਲਿ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੇ ਵਿਚਾਰ 'ਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸਬੰਧੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਜੀਵਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਚ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਚੁਣੋ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਤਦ, ਧੰਨਵੰਤ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੋ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਲ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਭੀਮਸੇਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਇਸ ਦਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਮਾ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਖਿਆ, "ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖੋ।" ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸ਼ਰਾ ਲਿਆ।" "ਇਹ ਮੇਰੇ ਉਮਰ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਕਤ 'ਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਅਰਜੁਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੀਮ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਦ ਇੱਕ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ 'ਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਏ; ਲੜਾਈ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਚ, ਉਹ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਚੱਕਰਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਧ, ਕਮਰ, ਪੈਰ, ਗੁੱਟ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਤੂਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਜਲਦੇ ਹਾਥੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਜਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਥਪ-ਥਪ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਦੱਖਲ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਚ ਬਰਾਬਰ; ਲੜਾਈ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗਤੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯੁੱਧ 'ਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸੀ, ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਯ ਸੋਚ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਫਾੜ ਕੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ। ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਲੜਾਕਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਲੱਤ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੂਜੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਮਲਦਵਾਰ ਤੋਂ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਤ, ਰਾਨ, ਵੱਡਾ, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਕੰਧ; ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਅੱਖ, ਭੰਨ, ਅਤੇ ਕੰਨ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਮਰ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਹੋਈ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਅਟੱਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਦੂਜੀ ਭਾਗ ਦੀ ਬਾਹੁੱਤਰਵੀ ਅਧਿਆਇ "ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਵਧ" ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜਰਾਸੰਧ ਨਾਲ ਯੁੱਧ 'ਚ ਹਾਰ ਕੇ ਕੈਦ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਮੈਲੇ-ਕੁਚਿਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਚਿਹਰੇ ਸੁੱਕੇ, ਕੈਦ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ 'ਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ-ਰੰਗੀ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ, ਦਯਾਲੂ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਸੀ; ਮਗਤ, ਹਾਰ, ਕੰਗਣ, ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖਦੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਸਤਕ ਨਮਾਇਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਮਿਟ ਗਈ; ਰਾਜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਮਧੂਸੂਦਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮਗਧਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਅਸਥਾਈ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਚ ਪਾਣੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਬੁਧੀ-ਰਹਿਤ ਹਨ, ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ 'ਚ, ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਭਗਤਿ ਨਾਲ, ਵਿਆਪਕ ਹੋਈ।