ਗਿਆਨ, ਜੋ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਵੀ ਉਡੀਕ ਜਾਂ ਅਣਗਹਿਲੀ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜਪ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਿ्णੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦਾਨ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਕੁਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਿਮਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਾਮੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਧਿਆਨ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸੁਣਨ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗੋਕਰਨ, ਗੋਵਿੰਦ ਆਪ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹਰੀ ਭਗਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਥਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸੁਣਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਆਪ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ ਅਤੇ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੋਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਕਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਮੋੜ, ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਘੋੜੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਤਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਗਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗੋਕਰਨ ਗੋਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਪਰਤ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿੱਥੇ ਨ ਸੂਰਜ, ਨ ਚੰਦ, ਨ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿੱਧ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਨਾਲ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਯੱਗ ਜਾਂ ਕਥਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੱਖਰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਲਏ, ਉਹ ਤਾ ਜਣਮ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿਣ, ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਮਹਾਨ ਸੰਦੀਲਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਚਿਤਰਕੂਟ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਡੇਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਵਾਗਮਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ। ਕੁਮਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗੇ ਕਿ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਰੀਤ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਪੱਤਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਸੁਭ ਸਮਾਂ ਪੂਛੋ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ। ਨਭਸ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਇਹ ਮਹੀਨੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਵੀ ਚੁਣੋ, ਜੋ ਚੁਸਤ ਤੇ ਲਾਗੀ ਹੋਣ। ਹਰ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਥਾ ਹੋਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ-ਘਰ ਵਾਲੇ ਆ ਜਾਵਣ। ਕੁਝ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ। ਹਰ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜੋ ਕੀਰਤਨ ਦੇ ਇੱਛੁਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀਆਂ ਭੇਜੋ; ਇਹ ਲਿਖਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਸਤਸੰਗੀ ਜਥਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕਥਾ ਅਨੋਖੀ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣ। ਜੇ ਕਦੇ ਥਾਂ ਨ ਮਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਰੇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ; ਇੱਥੇ ਇਕ ਪਲ ਬੈਠਣਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਭ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਵਾਸ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰੋ। ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸੁਣਨਾ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਓਥੇ ਇਹ ਕਥਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਲੇਪਣ ਅਤੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰੋ; ਘਰੇਲੂ ਸਮਾਨ ਇਕ ਕੋਨੇ 'ਚ ਰੱਖੋ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਛਾਈ ਚਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ; ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਓ। ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਓ; ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਓ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਓ। ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰੋ; ਉਥੇ ਵੈਰਾਗੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਓ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲਗਾਓ; ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਵਿਆ ਆਸਨ ਬਣਾਓ। ਕਥਾਵਾਚਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁਹ ਕਰੇ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ; ਜੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਬੈਠੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੂਜਕ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਣੋ; ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਮਦ ਲਈ ਇਹ ਵਿਧੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਰਾਗੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ, ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਇਛ੍ਹਾ-ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਣ, ਇਸਤਰੀ ਆਸਕਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕੁਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—even ਜੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਣ—ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਕਰੋ। ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੇ ਕੋਲ, ਮਦਦ ਲਈ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਵੇ।