ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀਆਂ, ਜੋ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਏ ਸੀ, ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਨੈ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਕੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ? ਦਾਨੀ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਅਦਾਨਯੋਗ ਨਹੀਂ? ਅਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ? ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੋਲ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਰਸਥਾਈ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਦਇਆਯੋਗ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ, ਰੰਤੀਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਬੂਤਰ ਵਰਗੇ ਅਨੇਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਾਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਾਗਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਇਹ ਮੇਰੇ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖ਼ਿਆਤੀ ਅੱਜ ਵੀ ਜਿਊਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਆ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਕੋਲੋਂ ਧਰਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਬੈਠਾ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, “ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਲਈ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ? ਜਦ ਸਰੀਰ ਇਥੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੱਡੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਉੱਚੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ। ਜੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਯੋਗ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਦਿਓ। ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਰਾਜਕੁਲ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਰਥਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਇਹ ਭੀਮਸੇਨ ਹੈ, ਇਹਦਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤਾਂ ਫਿਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੂਰਖੋ!” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਡਰਪੋਕ, ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ ਛੁਪ ਗਿਆ। ਇਹ (ਅਰਜੁਨ) ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਭੀਮ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਖੁਦ ਇੱਕ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਕੜਕ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਚ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਦਾਏ-ਬਾਏ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਟਕਰਾਈਆਂ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਕਦੇ ਮੋਢਿਆਂ, ਕਦੇ ਕਮਰ, ਪੈਰ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਲੜਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪੇਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦੱਖਲ ਤੇ ਚੁਸਤਾਈ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਮਾਧਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਗੁੱਥੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਰਾ (ਇੱਕ ਔਰਤ) ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਪਾਏ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਚੀਰ ਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੁੱਧਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਇਸ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਪਿੱਛੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਵੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਲੱਤ, ਜੰਘ, ਅੰਡਕੋਸ਼, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੋਢਾ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਅੱਖ, ਭੌਂ ਤੇ ਕੰਨ। ਜਦ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਕੋਲਾਹਲ ਹੋਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਗਲਵੱਕੜ ਪਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਜਰਾਸੰਧ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ 16,800 ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਕੈਦ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਕੈਦ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਜਿਹੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕਰਾ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਸੀ। ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੋੜੀ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕੜੇ, ਕਮਰ ਪੱਟਾ ਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਰਹੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਨੰਦਤਾਵਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਅਤੇ ਕੈਦ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।