ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ—ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਰਾਸੰਧ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਠੀਕ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਦੂਰੋਂ ਯਾਤਰੀ ਮਹਿਮਾਨ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਓ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਤਿਥਿਆ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਧੀਰਜਵਾਨ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਹੈ? ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਕੀ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਲਈ ਕੀ ਅਦਾਨਯੋਗ ਹੈ? ਅਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਰਸਥਾਈ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਮੁਚ ਦਇਆਯੋਗ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖੇ—ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਰਾਸੰਧ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਹੀ ਸਬੰਧੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮਾ ਯਸ਼, ਜਿਸਨੇ ਵਿ्णੂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਚਹੁੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਵਿ्णੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ, ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਇਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਚਾਹੋ ਮੰਗ ਲਵੋ; ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਹੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਰਾਜਕੁਲ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਸਾਫ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਭੀਮਸੇਨ ਹੈ, ਇਹ ਅਰਜੁਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੂਰਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਪਰ ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਜਾ ਛੁਪ ਗਿਆ ਸੀ।" ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਅਰਜੁਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੀਮ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਖੁਦ ਵੀ ਗਦਾ ਲਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ, ਦਾਏਂ-ਖੱਬੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਾਂਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮੋਢਿਆਂ, ਨਿੱਬੜਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਘੁੱਟਣਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਚੋਟਾਂ ਪਈਆਂ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਗਦਾਵਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਲੜਦੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਸਾਮਰਥ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਤੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਕ ਰਾਤ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਗੁੱਥੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਰਾ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਪਾਏ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਟੋਟਕਾ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਇਕ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਸ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਉਸ ਦੀ ਟੰਗ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛੋਂ ਵਾਂਗ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ—ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਪੈਰ, ਜੰਗ, ਗੋਡਾ, ਪਿੱਠ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੋਢਾ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਹੱਥ, ਅੱਖ, ਭੰਵ ਅਤੇ ਕੰਨ। ਜਦ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰੱਧ ਵਿੱਚ "ਜਰਾਸੰਧ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਬਾਹਤੱਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ 16,800 ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਏ ਗਏ ਸਨ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਮੈਲੇ ਕੁਚੈਲੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਚਿਹਰੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰੇ ਹੋਏ, ਮੌਲੀ, ਮਾਲਾ, ਕੰਗਣ, ਕਰਧਨੀ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਤੇ ਵਨ-ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੁਆਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਝੱਪੀ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।