ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਸਦਾ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਯਸ਼ ਪੂਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਸਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਤਨੇ ਭੀ ਸਮਗਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕਰ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਦੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਧਨ ਜਾਂ ਵਿਭੂਤੀ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਯਸ਼ਸਵੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਚਾਰੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਰੰਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮਤਸਿਆਂ, ਕੇਕਿਆਂ ਅਤੇ ਮਦ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਆਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਉਪਾਏ ਪਹਿਲਾਂ ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਪਾਏ ਦੱਸਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਆਏ ਹਨ—ਅਜਿਹੇ ਯਾਤਰੀ ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਖ਼ਸ਼।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਧੀਰਜਵਾਨ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ? ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਕੀ ਅਯੋਗ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਤੋਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ? ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਭੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਬੂਤਰ—ਕਈਆਂ ਨੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਰੂਪ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੀ ਦਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਲੀ ਦੀ ਯਸ਼, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭੀ ਦੇ ਬੈਠਾ।" "ਕ੍ਸ਼ਤਰੀਯ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਸ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਯਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੰਗ ਲਵੋ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਭੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਜੋੜਾ-ਜੋੜਾ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ ਉਚਿਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਾਜਕੁਲ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਹੀ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਾਅਸਨਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਭੀਮਸੇਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ! ਇਹਦਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣ।" ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਫਿਰ, ਹੇ ਮੂਰਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ (ਅਰਜੁਨ) ਉਮਰ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਅਰਜੁਨ ਲੜਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੀਮ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਜੋੜਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪ ਭੀ ਇਕ ਗਦਾ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋੜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲੇ। ਯੁੱਧ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗਦੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਐਸੇ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਖੱਬੇ, ਕਦੇ ਸੱਜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਗਦਾਵਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ, ਕਮਰ, ਪੈਰਾਂ, ਗੁੱਟਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜੀਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੜਕਦੇ ਹਾਥੀ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਟੋੜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੀ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪੇਟਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ, ਦੱਖਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ, ਜਦ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਤੇਜੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਸਤਾਈ (੨੭) ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਧਵ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ (ਭੀਮ) ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਚੂਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਕ ਡਾਲੀ ਚੀਰ ਕੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇਕ ਪੈਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।