ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੇਖਣ ਦਿਓ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਰਾਏ ਦਾ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਵૃਖ਼, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿਤਰਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਛਿਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਇਹ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਧਨ ਜਾਂ ਵੈਭਵ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਤ੍ਸਯ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਯਾ, ਜੋ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹੀ ਢੰਗ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਣੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾ ਪੁੱਜੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਜਸੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਰਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਓ।" "ਧੀਰਜਵਾਨ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ? ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਕੀ ਅਚਿਤ੍ਰ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਲਈ ਕੀ ਅਦਾਨਯੋਗ ਹੈ? ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੌਣ?" "ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ।" "ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਬੂਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਨੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਰੂਪ, ਅਤੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਘੱਟੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਸੀ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਲਕੜ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ।" "ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਲੀ ਦੀ ਕੀਰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਫਿਰ ਵੀ ਰਹਿ ਗਈ।" "ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਮੰਗ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ, ਜਾਣਦਿਆਂ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਗਿਆ।" "ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਸਬੰਧੀ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਜਦ ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੱਡੀ ਕੀਰਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਤੇ ਨਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਦਿਓ। ਅਸੀਂ ਰਾਜਕੁਲ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਇਹ ਭੀਮਸੇਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਇਹਦਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਮਾਤਾ ਪਾਸੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਾ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣ।" ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: "ਤਾਂ ਫਿਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖੋ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾ ਛੁਪਿਆ ਸੀ।" "ਇਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਉਮਰ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਅਰਜੁਨ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੀਮ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲਵਾਨ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਦ ਵੀ ਇੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਸੀ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ; ਜੰਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਖੱਬੇ, ਕਦੇ ਸੱਜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ, ਕੁਲ੍ਹਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਘੁਟਣਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਲੜਦੇ ਹੋਣ। ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਕਲਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਅਣਪਛਾਤੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਸੱਤੀ-ਵੱਜ ਦਿਨ ਉਥੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਮਾਧਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਰਾ ਨੇ ਜੋੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ (ਭੀਮ) ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ। ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਕ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।