ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਦੇਖਿਆ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੋਗ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਲਸ਼ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਤਰਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੌਂਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਢੀਲੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਵੰਡਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੀਆਂ: "ਇਹ ਤਾਂ ਚੰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਚੰਚਲ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਹਰ ਪਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮੇਲਾ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਰਿਕ ਭੀ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਗੁਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੀ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਤਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਗੁਲਮੁਹਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੀ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਰਸਮ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰ-ਮਾਤਾ, ਮਾਤਾ-ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ, ਜਾਮਵਤੀ—ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜੇ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਠਹਿਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸੁਆਗਤ ਨਵਾਂ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦੇਵ-ਸਭਾ ਬਣਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇਥੇ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਇਕਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ" ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਰਵਾਓ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੇਖਣ ਦੇ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਸਰੰਜਯਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖਾ। ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ, ਤੇਰਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਸੰਕਲਪ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਿਆਤਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਗ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ—ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ—ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ, ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਂ-ਯਗ੍ਯ ਕਰ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਯਸ਼, ਧਨ ਜਾਂ ਵਿਭੂਤੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ—ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸਰੰਜਯਾਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਤਸਯ, ਕੇਕਯ ਅਤੇ ਮਦ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਕੋਲ ਯਗ੍ਯ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਏ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹੀ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਦਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਵਟਾਂ ਸਨ—ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਰਾਜਸੀ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ। ਧੀਰਜਵਾਨ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ? ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਕੀ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਲਈ ਕੀ ਨਾ-ਦੇਣਯੋਗ ਹੈ? ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਬੂਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾਈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਰੂਪ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤਣੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਨਾਲ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਇਹ ਮੇਰੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਸਾਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬਲੀ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤਿ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੌਫੇਰੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਿਆਂ ਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਦੇ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।