ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਮਹਕਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖਦਵਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਲਸ਼ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਸਤੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕੱਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋਏ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਫੁੱਲ ਵੰਞਾਏ, ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਸ 'ਚ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਚੰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਣਕ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉੱਚੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਸ਼ੁਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਇੰਨਰ ਕੋਠੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਐਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਬਾਕੀ ਰੀਤਾਂ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਸੱਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਵਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜਦ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਮੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਇਕੱਤਰਹੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ", ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਵੱਡੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਕੁਟੰਬੀ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਬੋਲ ਪਏ: 'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਦੁਆਰਾ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।' 'ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਥੋਂ ਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।' 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਰੂਰ ਪਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਅਭਗਤਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਦਵੀ ਜਗਤ ਦੇਖੇ।' 'ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਨੰਦ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸੇਵਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।'" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਨਿਰਣੈ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੁਭ ਖ਼ਿਆਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ—ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੀ—ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਾਇਮ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਕਰ।" "ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਪਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਧਨ ਜਾਂ ਵੈਭਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਖਣ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਪੂਰਬ—ਮਤਸ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਮਦਰਾਂ ਸਮੇਤ—ਭੇਜਿਆ।" ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜੋ ਯਗ੍ਯ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹੀ ਉਪਾਏ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਧਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਜਾਣ। ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਓ।" "ਧੀਰਜਵਾਨ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਯ ਹੈ? ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਕੀ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਲਈ ਕੀ ਨਾ ਦੇਣਯੋਗ ਹੈ? ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ?" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਮਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਇਆਯੋਗ ਹੈ।" "ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਬੂਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਥਾਈ ਦੇਹ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ—'ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ।'" "ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਲੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖ਼ਿਆਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਪਤੀ ਲੈ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕਾਇਮ ਰਹੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਥਾਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।