ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣਿਆਂ—ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਕੈਕੇਯਾ—ਅਤੇ ਰਥੀ, ਭਟ, ਗਾਇਕ, ਗੰਧਰਵ, ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ—ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਡੰਕੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਜਾ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਭਰਦੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀਆਂ ਹਾਵਲੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇਂ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਗੂਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਆਇਆ ਪਾਤਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਢੀਲੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੌਂਦਿਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਓਥੇ, ਜਿਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਫੁੱਲ ਵੰਞਾਏ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰੂਪ ਨੇਤ੍ਰਾਂ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਦਾ ਮੇਲਾ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਸੁਭ ਮੰਗਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਘਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦਾ, ਪਰ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਯਾਦ ਨਾ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ, ਮਾਤਾ-ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ। ਸਾਸ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਤੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਣੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਹਾਇਕਾਂ, ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਤਿਥੀ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵਨ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਾਈ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ" ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਭ ਸੰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਚੇਰੇ, ਵੱਡੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਣਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਕਰਵਾਉ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਤੁਰਦੇ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ! ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਉਹ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।" "ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ, ਤੇਰਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਸੇਵਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇਰਾ ਨਿਰਣੈ ਠੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ—ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ—ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਯਜ੍ਯ ਕਰ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਧਨ, ਵਿਭੂਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਮਤਸ, ਕੇਕਯ, ਮਦਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਕੋਲ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਧਵ ਨੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਇਹ ਤਿੰਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ—ਗਿਰਿਵਰਜਾ (ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਸਦਾ ਸੀ) ਪਹੁੰਚੇ। ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਜਸੀ ਵਿਅਕਤੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗੇ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਆਏ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਖ਼ਸ਼।" "ਸਹਿਨਸ਼ੀਲ ਦੇ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਯ ਹੈ? ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਕੀ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਲਈ ਕੀ ਨਾ-ਦੇਣਯ ਹੈ? ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੌਣ?" "ਜੋ ਇਥੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਚੇ ਪੁਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਇਆਯੋਗ ਹੈ।" "ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ, ਰੰਤੀਦੇਵ, ਸ਼ਿਬੀ, ਬਲੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਬੂਤਰ—ਕਈਆਂ ਨੇ ਨਾਸਵੰਤ ਦੇਹ ਰਾਹੀਂ ਸਦੀਵੀ ਮਹਿਮਾ ਪਾਈ ਹੈ।