ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਘਮੰਡੀ ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੈਕੈ, ਰਥੀਆਂ, ਭਟ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੰਬੂਰੇ, ਵਾਂਸਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਗੋ-ਸ਼ਿੰਗਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨੱਚੇ ਤੇ ਗਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵਿਆਂ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡਿਆਂ, ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਕੱਪੜੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੋਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਭੀੜ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫੁੱਲ ਵਿੱਖੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਚੰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੇ ਤਾਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਹਾਨ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਨਾਗਰਿਕ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਤਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਪਰਮ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਂਦਾ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤ੍ਰੀ ਮਾਸੀ, ਮਾਤ੍ਰੀ ਮਾਸੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਸਾਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਗਹਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਸਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾਨ-ਨਵਾਜੀ ਨਵੀਕਰਤ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਮਾਇਆ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਉਹ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆਗਮਨ" ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਭ ਸੰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਿੱਖਿਆਕਾਰਾਂ, ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਗਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਨ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਾਰਜ ਸਾਡੀ ਲਈ ਕਰਵਾਓ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਤੇਰਾ ਭਜਨ ਕਰਦੇ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮੰਗਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਉਚਾਈ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ।" "ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਆਨੰਦਮਈ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।" ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਸੰਕਲਪ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਯਸ਼ ਪੂਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਨ ਸੰਤਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਸਾਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਯਜ੍ਨ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਨ ਕਰ।" "ਤੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਧਨ, ਵੈਭਵ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ—ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਨਸਾਨ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਤਸ੍ਯ, ਕੇਕੈ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਕੋਲ ਯਜ੍ਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਆਏ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਹਾਲੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ, ਉਹੀ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਧਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਭੀਮਸੈਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੇ ਘਰ, ਯਥਾ-ਸਮਾਂ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਆਚਾਰ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਆਏ ਹਨ—ਅਜਨਬੀ ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ।" "ਧੀਰਜਵਾਨ ਲਈ ਕੀ ਅਸਹਿਣਯ ਹੈ? ਅਧਰਮੀ ਲਈ ਕੀ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਲਈ ਕੀ ਨਾ-ਦੇਣਯ ਹੈ? ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ।