ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੰਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਆਸਰੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਚਿੰਤਾ ਭੁਲ ਗਈ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਾਸੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਟ ਵਾਲਾ ਨੇ ਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਭਰ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਲੈ ਕੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਕੈਕੇਯਾ, ਰਥੀਆਂ, ਭਟ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕਾਂ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਬ, ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੰਬੂਰੇ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤੇ ਗਾਵ-ਸ਼ਿੰਗਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਤਿ-ਵਾਹ ਕਰੀ, ਨੱਚੇ ਤੇ ਗਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ, ਸਭ ਦੀ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁਰਸ਼-ਇਸਤਰੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਖਿੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ, ਭੋਗ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਿਲੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਿਚ, ਕੇਸ ਖੁਲ੍ਹੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਫੁੱਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਮਨ-ਮਨ ਵਿਚ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਮੁਖ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਿਆਂ ਨੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੁਖ ਦੀ ਮਾਨਤਾ, ਤੇ ਚਲਾਕ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਨਾਗਰਿਕ, ਸ਼ੁਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਵਾਗਤ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਇਤਨਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ। ਸਾਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ, ਤੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ, ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕਾਇਆ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸਵਾਗਤ ਨਵੀਂ ਕਰਤਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਵਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਫਾਲਗੁਨ ਸਮੇਤ ਰਥ ਵਿਚ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ" ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵੱਡੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਦੁਆਰਾ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਵਾਉ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੀ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੇ ਪਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈਂ। ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਹੀਂ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਉੱਤਮ ਕੀਰਤੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲੇਗੀ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਜ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ — ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ — ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਯਜ੍ਯ ਕਰ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਯੰਤਰਿਤ ਹੈ; ਜੋ ਸੁਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਧਨ, ਜਾਂ ਵੈਭਵ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ, ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਮਤਸਿਆ, ਕੈਕੇਯਾ, ਤੇ ਮਦਰਾ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਂ-ਯੋਧੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਏ, ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਕਰੇਗਾ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਮਾਰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ — ਤਿੰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ — ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।