ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ ਮਹਾਰਾਜ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਸੰਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਜੈਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ-ਵਾਯੂ ਜੀਵ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਨਿਵਾਸ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁਲਾ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਸਾਰੀ ਭੁਲ ਗਈਆਂ। ਭੀਮ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ-ਪੁੱਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ, ਸ੍ਰਿੰਜਯਾਂ, ਕੈਕੇਯਾਂ, ਰਥਚਾਲਕਾਂ, ਭੱਟਾਂ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੰਬੂਰੇ, ਵਾਂਸਲੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀਏ ਗਏ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਭਰੇ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਦਮੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇਂ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਨ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ-ਧੰਦੇ, ਇੱਵੇਂ ਕਿ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੌਂਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਢਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, "ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉੱਚੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਚੰਚਲ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਉਥੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਤਮ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ—ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਐਨਾ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ-ਅਰਚਨਾ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਰਹਿ ਗਏ, ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰੀ ਮਾਸੀ, ਮਾਤਾ ਮਾਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ, ਜਾਮਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰੀ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਵਾਂ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰੁਕਿਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਜਿਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਗੁਰੂਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਕਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਾਰਜ ਸਾਡੀ ਲਈ ਕਰਵਾਓ। ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮੰਗਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਅੰਤਰਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ ਦਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ, ਤੇਰਾ ਸੰਕਲਪ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤਾਂ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤ, ਕੀਰਤੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿੰਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਤਸਿਆਂ, ਕੈਕੇਯਾਂ ਅਤੇ ਮਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਆਏ, ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਤਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹੀ ਉਪਾਏ ਦੱਸੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਵੀ ਆਖੇ ਸਨ।