ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਗਾਇਕੀ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ-ਸੱਤ ਜੀਵਨ-ਸੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ immaculate, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਿਵਾਸੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂਚ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਵੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ; ਜੁੜਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਟ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਗਰਵ ਵਾਲੇ ਕੁਰੂ, ਸਰੰਜਯਾ, ਕੈਕੇਯਾ, ਅਤੇ ਰਥੀਆਂ, ਭਟ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ, ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਡੰਗਰ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਰਬਾਬ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਾਂ-ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨੱਚੇ ਅਤੇ ਗਾਇਕੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਝ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿਚ ਰਤਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਭਾਗਵਾਨ ਅਲੰਕਾਰਿਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਰਸਤਾ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦਾਰ ਮਰਦ-ਜਣੀਆਂ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕਦਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਰਾਜ-ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਭੇਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਗੂਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾ ਜਵਾਨ ਜਣੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਕੱਪੜੇ ਢੀਲੇ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜਣੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਫੁੱਲ ਛਿੜਕੇ, ਮਨ-ਮਨ ਵਿਚ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਣੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮੋਤੀਆਂ, ਉੱਚਾ ਮੁਕੁਟ, ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਚੁਲਬਲੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇੱਥੇ, ਨਾਗਰਿਕ ਸ਼ੁਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਯਥਾ-ਕ੍ਰਮ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਨੰਦਪੂਰਕ ਸਵਾਗਤ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਭਰ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਿਰਤਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਰਹੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ-ਪੱਖੀ ਮਾਸੀ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਸੀ, ਅਤੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ। ਸਾਸ ਦੇ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਵਤੀ ਜੋ ਆਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸਦੀ ਫੌਜ, ਸਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਤिथि-ਸੇਵਾ ਨਵੀਕਰਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵ-ਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਥ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ, ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਸਾਧੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਆਚਾਰਿਆਂ, ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਰਾਜ-ਸੂਯ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਕਰਵਾਉ।" ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਚਲਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ, ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੇਖੇ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ, ਨਾ ਪੂਜਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਸਰੰਜਯਾ ਦੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਦਿਖਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਆਪ-ਪਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਾਮਧੇਨੂ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸੇਵਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ। ਭਾਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਨਾਸਕ, ਤੇਰਾ ਨਿਰਣੈ ਠੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਸਾਧੂ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ, ਦੋਸਤ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ—ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਮਹਾ-ਯਜਨਾ ਕਰ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਧਨ, ਜਾਂ ਵਿਭੂਤੀ ਵਿਚ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ—ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸਰੰਜਯਾ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪੱਛਮ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਮਤਸਿਆ, ਕੈਕੇਯਾ, ਮਦਰਾ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਧੇ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਵੱਧ-ਵੱਧ ਧਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।