ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਦੂਤ ਜੀ, ਡਰੋ ਨਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਨੇ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਵirbhਾਵਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਤਾ, ਸੌਵੀਰਾ, ਮਾਰੂ, ਵਿਨਸ਼ਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਗੌਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਪਾਂਚਾਲਾ, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਗੀਤਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰਿ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ-ਦੁਰਦ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਅਤੀ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ, ਤੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਚਿੰਤਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੱਸਦਿਆਂ-ਹੱਸਦਿਆਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜੁੜਵਾਂ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆਏ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਕੈਕੇਯਾ, ਰਥੀਆਂ, ਭਾਟਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਬ, ਡੋਲ, ਸਿੰਘ, ਨਗਾਰੇ, ਤੰਬੂਰੇ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨੱਚੇ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਤਨ, ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦਾਰ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਦੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਦੇ, ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਉਣ ਵਾਲਾ' ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲੇ, ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆ ਗਈਆਂ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਛਿੜਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ-ਹੱਸਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ: "ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਣਕ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ, ਉੱਚੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਚੁਲਬਲੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਰਚਦੇ ਹਨ।" ਨਾਗਰਿਕ, ਸ਼ੁਭ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਘਰ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਤਨਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਸੀ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਸੀ ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ 'ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਿਨੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ, ਤੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਪੜੇ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਮਾਨਨਵਾਜੀ ਨਵੀਕਰਨ ਕੀਤੀ। ਖਾਂਡਵਾਏ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦੀ ਤਸਲੀਮ ਕਰ ਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ Indraprastha ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਘੁੰਮਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ' ਨਾਮਕ ਸੱਤ੍ਹਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਭਾਗ ਦੂਜਾ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਗਿਆਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਵੈਸ਼, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਵੱਡੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਆਸਤਾ ਕਰੋ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਚਲਦੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਜੀਵ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਅਸੀਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੰਗਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅਸਰ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਕਰਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੀ ਸਹੀ ਸਥਿਤੀ ਦਿਖਾਓ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ। ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਾਂਗ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਸੇਵਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਹੀਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਕਲਪ ਠੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੁਭ ਕੀਰਤੀ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ—ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ ਤੇ ਇਹ ਮਹਾ ਯਜਨ ਕਰੋ।" "ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਧਨ, ਤੇ ਵਿਭੂਤੀ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ।