ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਤ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਇੱਛਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਚਿਤ ਭੇਂਟਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੂਤ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਾਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ, ਫਿਰ ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਔਖੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਭਰ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਅੰਸੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਘਮੰਡੀ ਕੌਰਵਾਂ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਕੈਕੈਯਾਂ, ਅਤੇ ਰਥੀਆਂ, ਭੱਟਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਡੋਲਕਾਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ, ਨਗਾਰੇ, ਤੰਬੂਰੇ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨੱਚੇ ਅਤੇ ਗਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੋਭਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਪੂਰਨ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਚਮਕਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰਦੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕਦਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇਂ, ਭੇਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਗੂਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਲੋੜੀਂਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕੱਪੜੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਦਿਆਂ ਛੱਡਕੇ, ਰਾਜਮਾਰਗ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ, ਉੱਚੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਰਚਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਰਿਕ ਸ਼ੁਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤਿਆ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤੂਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਸਮਝ ਸਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜੇ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮਿਹਮਾਨ-ਨਵਾਜੀ ਨਿਭਾਈ। ਅੱਗਨ ਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਘਿਰਾਵਟ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ" ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦਾ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਗੁਰੂਆਂ, ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਯਤਨਾ ਸਾਡੀ ਲਈ ਕਰ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਪਰਭਾਵ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪ-ਪਰਾਇਆ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈਂ। ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਾਂਗ, ਤੇਰਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਹੀਂ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਸਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ—ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ—ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕਰ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ ਲੋਕ-ਰੱਖਿਅਕ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ।