ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਧੀ ਵਧੀਕ ਵਿਰਤਾਂਤ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦ ਚੁੰਬਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨੇਕ ਸੁਭਾਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲਕੀਨ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਅਚੁਤ—ਆਪਣੇ ਪਤੀ—ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਾਥ ਸੀ। ਮਰਦ, ਉਠ, ਗਾਂ, ਭੈਸ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਕੰਗਣ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ—ਆਪਣੀ ਵਸਤੂਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਸੈਨਾ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਚਾਦਰਾਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਗਹਿਣੇ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਮੱਤਵਾਲੇ ਵੇਲ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਹਿੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਨੇ ਯਥਾਯੋਗ ਦਾਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਭਾਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਦੂਤ ਜੀ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੌਰੀ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਤ, ਸੌਵੀਰ, ਮਰੁ ਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਢਾਣੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ, ਫਿਰ ਮਤਸਿਆ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ਕਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਿਰਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ 'ਚ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਗਾਇਕੀ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਆਦਰ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ—ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ—ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਚਿੰਤਾ ਭੁੱਲ ਗਈ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਤ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ; ਜੁੜਵੇਂ ਤੇ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਟ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੰਜੂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਜੁੜਵੇਂ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਯਥਾਯੋਗ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਤੇ ਕੈਕੇਯ, ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਭਟ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੰਬੂਰੇ, ਵਾਂਸੀਆਂ, ਸੌਂਹ-ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨਾਚਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ 'ਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ, ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਸੁਸ਼ਿੰਗਾਰਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਰੰਗੀਨ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਰਦ-ਔਰਤਾਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਭਰ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ-ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵਿਆਂ, ਭਟੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡਿਆਂ, ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲੇ, ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਛੌਣ 'ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵੰਡੇ, ਮਨ-ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ, ਉਸ ਦੀ ਨੌਰਤਮ ਅੱਖ, ਨਵੀਂ ਹਾਸੀ ਤੇ ਚੁਲਬਲੀ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਮੇਲਾ ਰਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਉਥੇ, ਨਾਗਰਿਕ, ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਯਥਾ-ਕ੍ਰਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਤ-ਵਧੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭੈਣ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭੈਣ ਤੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਵੀ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਸਾਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਤੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਨੇਕ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਸੇਵਕ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਤਿਥਿਆ ਭਰਿਆ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵਨ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ 'ਚ, ਰਹਿ ਕੇ, ਘੁੰਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ" ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਭਾਗ ਦੂਜਾ, ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਉੱਤਮ ਹੰਸ ਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰ। --- ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘੇਰੇ 'ਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਆਚਾਰਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਵਾਉ।" "ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਲੈ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੱਥੇ ਅਸਰ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਵੇਖਾ।" "ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦਾ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਹੈ। ਕਾਮਧੇਨ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਦੁਆਰਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।